viernes, 23 de enero de 2009

Gobernar desde la oposición

Parece mentira como cambian as cousas vistas dende a oposición! Diríase que os nosos

políticos teñen máis claridade de ideas, que están máis ó "loro", que son máis eficaces

cando están na oposición...


Aí temos o caso do voto emigrante. O PP gobernou ben anos aquí i en Madrid, pero

non foi quen de cambiar o voto do emigrante anque llelo pedise a oposición máis dunha

vez. Oposición que ó estar no goberno xa se esquece dese e doutros temas, aínda que

por unanimidade llelo pidan dende o Parlamento de Galicia, por que será? Agora, dende

a oposición, o PP conseguíu que polo menos os emigrantes teñan que acompañar ó

voto a fotocopia do DNI ou do pasaporte
, o que tampouco é moita garantía.

Os emigrantes españois ou os seus descendentes que teñan a nacionalidade española, que é dos

que estou a falar, xa que teñen dereito ó voto, tamén deberían ter a garantía de que o seu voto é

personal, libre e secreto. E para esto habería que implantar o voto en urna. E para certos casos, o

voto por correo con garantías semellantes a cando se emite aquí, e cicáis o voto electrónico, que

tamén sería útil para outros colectivos, como é o dos mariñeiros que están embarcados.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Parece mentira como cambian las cosas vistas desde la oposición! Diríase que nuestros

políticos tienen más claridad de ideas, que están más al "loro", que son máis eficientes

cuando ejercen desde la oposición...



Ahí tenemos el caso del voto emigrante. El PP estuvo largos años en el gobierno, tanto aquí como

en Madrid, pero no fue capaz de cambiar el voto emigrante aunque se lo pidiese la oposición más

de una vez. Oposición que al estar en el gobierno ya se olvida de este y de otros temas, aunque se

lo pidan por unanimidad se lo pidan desde el Parlamento de Galicia, ¿por qué será? Ahora, desde

la oposición, el PP conseguió que por lo menos los emigrantes tengan que acompañar al voto la

fotocopia del DNI o del pasaporte
, lo que tampoco es mucha garantía.



Los emigrantes españoles o sus descendientes que tengan la nacionalidad española, que es a

quienes me refiero, puesto que tienen derecho a votar, también deberían tener la garantía de

que su voto es personal, libre y secreto. Y para esto habría que implantar el voto en urna. Y para

ciertos casos, el voto por correo con garantías similares al que se ejerce en España, y tal vez el

voto electrónico, que también sería útil para otros colectivos, como es de los marineros que están

embarcados.

viernes, 16 de enero de 2009

A "MICA"





Temos tres gatos, pero a máis vella, a "Mica", é a preferida; quedou orfa con poucos días, tan poucos que aínda non abría os ollos cando nola deu o veciño. Criouna a miña irmá a biberón. A inmensa maioría do tempo está dentro da casa, que considera o seu territorio, e si calquera dos outros gatos -unha filla dela e un neto- se atreven a pasar a porta, deseguida os escorrenta.

E unha grande cazadora de ratos, paxaros -algunha vez vímola loitando cunha pega-, musarañas... pero o que non sabiamos é que ata se atreve cas ratas: fai uns días saía o meu sobriño ó romper o día para ir ó traballo, e víuna como mataba e a continuación comía unha rata, como acostuma a facer, pois gusta de comer o que caza. Como proba, eí tendes unha foto que lle sacou co móbil.

A paciencia é un dos atributos que a "Mica" ten en grado superlativo: cando quere entrar a un sitio, e atópase ca porta pechada, non miaña, senón que agarda alí até que alguén teña que pasar e abra a porta; ás veces, se ten présa por saír da casa, rasca nunha alfombra ou nun moble, pois sabe que entón bótana fóra.

martes, 6 de enero de 2009

Día de Reyes

Esta noche hablaron en un programa de la Radio Galega de cómo eran agasajados por los Reyes los niños de la posguerra. Decía el Sr. Maneiro que, simplemente, no había tales Reyes ni regalos de ningún tipo, y que los niños tenían los juguetes que ellos mismos se confeccionaban, o les confeccionaban los mayores cuando aquellos eran muy pequeños. Yo corroboro lo dicho por el Sr Maneiro; si acaso, nos dejaban en el zapato un puñado de higos pasos.
Avanzados los cincuenta, empezaron los Reyes tímidamente a dejar un silbato de hojalata, una flauta, una muñeca... pero generalmente se trataba de algo más práctico, como un pañuelo o unos calcetines. Nuestros primeros juguetes eran carros confeccionados con la raíz o bulbo del nabo, planta que se cultivaba para alimento de animales y personas, y unos palitos para el eje y la lanza o "cabezallo"; también, cuando se encontraba una lata oblonga de sardinas, se le hacía un agujerito en un extremo, se enhebraba y ataba una cuerda, y luego se arrastraba cargada de tierra o piedrecitas. Con dos palos se hacía el "palau" y la "billarda", con los que se jugaba entre dos o más jugadores. Y con la raíz del brezo se hacían bolas de poco más de 2 cm de diámetro para jugar a "o bugallo", y los más niños cogían unas bolas con picos de un árbol, se le recortaban los picos y se utilizaban para jugar a lo mismo.
El recuerdo que yo tengo de mis primeros juguetes "valiosos" son un carro de madera y una pelota de goma. El carro me lo hizo otro chico mayor; no era grande, pero estaba muy bien hecho y con todas las piezas que tenían los carros de vacas. La pelota me la compraron mis padres a fuerza de caerles pesado. No tendría 10 cm de diámetro, pero estaba encantado con ella. No me duró mucho: estando en un prado recién segado, la cogió uno de los segadores, le dió un patadón hacia arriba y se abrió, no sé si al caer en un tallo rígido o de la patada.

El primer dinero que yo me "gané" fueron 5 ptas, además del desayuno, que me dieron mis tíos por ir a llevarles antes de ir a la escuela unos palos de sauce que les regalaba mi padre, y ellos necesitaban para que el cestero les hiciese canastas. Entre nuestros pueblos hay unos 2 km. Cuando pasado algún tiempo le pregunté a mi madre por ese dinero, me contestó: Con eso te compré una camiseta de felpa, que te hacía falta, y aún tuve que poner yo 2 ptas. Y pensar que muchos mozos de hoy en día se ganan el sueldo y siguen viviendo gratis en casa de sus padres...

martes, 30 de diciembre de 2008

A situación de Gaza

Acabo de ler algunha información a maiores para poder opinar sobre o tema, pero véxoo igual de complicado. Unha visión simplista diría que dous non pelexan si ún non quere. E neste caso diríase que os dous queren, pois ún parece a mosca cojonera e o outro dedicarse a cazar moscas a golpe de canón. Pero non é fácil aguantar contínuas humillacións por parte dos usurpadores do que consideras o teu territorio, que te teñen cercado e vixiado, e que a entrada de mercadorías, incluso medicamentos e obxectos de primeira necesidade, están férreamente controlados e restrinxidos, incrementando a carestía dos mesmos e a miseria da poboación. Si a esto lle unimos que entre os palestinos hai distintas faccións, e que os xudeus están desexando desfacerse deles como sexa... Parece que están desexando que lles dean motivos para descargar a súa furia en forma de bombas e misís, dos que non están faltos. Os xudeus teñen un exército ben armado e millor entrenado; non carecen de nada, nin siquera de escrúpulos para atacar onde sexa e como millor conveña ós seus intereses...

A miña conclusión é que salvo unha pronta intervención internacional que deteña os ataques dos xudeus, os palestinos van seguir sendo masacrados, anque teñan algunha reación armada exitosa, o que non fará senón alporizar máis ós xudeus e darlles motivos para seguir machacándoos.

miércoles, 24 de diciembre de 2008

Navidad
















Estamos en nochebuena un año más... De fondo suenan villancicos y en la cocina hay actividad, pues no se concibe esta noche sin una buena cena... La nochebuena debería ser para todos, pero no sé lo que pensarán los que no tengan para cenar, carezcan de casa o estén faltos de salud...

Deberíamos pensar un poco en todos ellos, no excedernos demasiado, lo que irá en beneficio de nuestra salud, y compartir algo más con los necesitados. Tampoco quiero amargarle la Navidad a nadie, así que ¡FELICES PASCUAS A TODOS!

sábado, 13 de diciembre de 2008

LEMBRANZAS DE RETAGARDA

Unha mañá estendeuse a nova de que na curva de Desder, nas lindes entre Allariz e Xunqueira de Ambía, apareceran tres cadavres cumprindo as promesas ou amenazas dun temido falanxista que en máis dunha ocasión prometera ós de Requeixo "calquera día tráiovos carne fresca". A xente correu cara alá; a maioría voltaba para as súas casas coa cabeza gacha, espantados, comentando que do pescozo dun deles colgaba un escapulario... O cura de Requeixo mandou recollelos e tívolles o enterro. Coido que no libro-rexistro da parroquia deixaría algunha anotación ó respecto.


O que antecede eran parte dos recordos que tiña a miña nai do tempo da guerra. Tamén
me contaba que en Xunqueira había un home destacado que chegou a Alcalde, e logo
que estalou a guerra, foi detido por ser de esquerdas ou nazonalista, e fusilado.
Contaba que se chamaba Aníbal Lamas, e que era moi valente. Cando estaba diante do
pelotón negouse a que lle vendasen os ollos, xa que quería ver de frente a quen lle
disparaba. Como derradeira gracia pedíu que lle deixasen fumar o último cigarro, e
cando ía polo medio, deulle unha longa calada, tirouno ó chan, e, "¡disparade, covardes!", berrou.

No libro "Arraianos", de Méndez Ferrín, hai un conto, "O militante fantasía", no que se lembra iste mesmo episodio da incivil guerra.


Non quero pensar que iste é o trato que don Manuel desexaría para os nazonalistas. Tampouco entendo que os contrapoña á defensa de España.

domingo, 7 de diciembre de 2008

OLGA BEJANO

Ayer al leer la prensa me enteré del fallecimiento de Olga Bejano Domínguez. Tengo que confesar que desconocía su existencia, y que me impresionó su coraje y su tremendo afán por vivir y dejar huella de su paso por este mundo.

Os estoy hablando de una persona que hace 21 años contrajo una grave enfermedad neuromuscular que la paralizó por completo, hasta el punto de que no veía ni hablaba, respiraba mecánicamente y era alimentada a través de una sonda. Pues bien, a pesar de tantos impedimentos, de sus constantes neumonías y frecuentes operaciones, encontró la forma de comunicarse con sus enfermeras y les "dictó" varios textos que dieron lugar a la publicación de tres libros.

Que descanse en paz, y que su ejemplo nos ayude a superar nuestros pequeños o grandes problemas de cada día.