martes, 6 de enero de 2009

Día de Reyes

Esta noche hablaron en un programa de la Radio Galega de cómo eran agasajados por los Reyes los niños de la posguerra. Decía el Sr. Maneiro que, simplemente, no había tales Reyes ni regalos de ningún tipo, y que los niños tenían los juguetes que ellos mismos se confeccionaban, o les confeccionaban los mayores cuando aquellos eran muy pequeños. Yo corroboro lo dicho por el Sr Maneiro; si acaso, nos dejaban en el zapato un puñado de higos pasos.
Avanzados los cincuenta, empezaron los Reyes tímidamente a dejar un silbato de hojalata, una flauta, una muñeca... pero generalmente se trataba de algo más práctico, como un pañuelo o unos calcetines. Nuestros primeros juguetes eran carros confeccionados con la raíz o bulbo del nabo, planta que se cultivaba para alimento de animales y personas, y unos palitos para el eje y la lanza o "cabezallo"; también, cuando se encontraba una lata oblonga de sardinas, se le hacía un agujerito en un extremo, se enhebraba y ataba una cuerda, y luego se arrastraba cargada de tierra o piedrecitas. Con dos palos se hacía el "palau" y la "billarda", con los que se jugaba entre dos o más jugadores. Y con la raíz del brezo se hacían bolas de poco más de 2 cm de diámetro para jugar a "o bugallo", y los más niños cogían unas bolas con picos de un árbol, se le recortaban los picos y se utilizaban para jugar a lo mismo.
El recuerdo que yo tengo de mis primeros juguetes "valiosos" son un carro de madera y una pelota de goma. El carro me lo hizo otro chico mayor; no era grande, pero estaba muy bien hecho y con todas las piezas que tenían los carros de vacas. La pelota me la compraron mis padres a fuerza de caerles pesado. No tendría 10 cm de diámetro, pero estaba encantado con ella. No me duró mucho: estando en un prado recién segado, la cogió uno de los segadores, le dió un patadón hacia arriba y se abrió, no sé si al caer en un tallo rígido o de la patada.

El primer dinero que yo me "gané" fueron 5 ptas, además del desayuno, que me dieron mis tíos por ir a llevarles antes de ir a la escuela unos palos de sauce que les regalaba mi padre, y ellos necesitaban para que el cestero les hiciese canastas. Entre nuestros pueblos hay unos 2 km. Cuando pasado algún tiempo le pregunté a mi madre por ese dinero, me contestó: Con eso te compré una camiseta de felpa, que te hacía falta, y aún tuve que poner yo 2 ptas. Y pensar que muchos mozos de hoy en día se ganan el sueldo y siguen viviendo gratis en casa de sus padres...

martes, 30 de diciembre de 2008

A situación de Gaza

Acabo de ler algunha información a maiores para poder opinar sobre o tema, pero véxoo igual de complicado. Unha visión simplista diría que dous non pelexan si ún non quere. E neste caso diríase que os dous queren, pois ún parece a mosca cojonera e o outro dedicarse a cazar moscas a golpe de canón. Pero non é fácil aguantar contínuas humillacións por parte dos usurpadores do que consideras o teu territorio, que te teñen cercado e vixiado, e que a entrada de mercadorías, incluso medicamentos e obxectos de primeira necesidade, están férreamente controlados e restrinxidos, incrementando a carestía dos mesmos e a miseria da poboación. Si a esto lle unimos que entre os palestinos hai distintas faccións, e que os xudeus están desexando desfacerse deles como sexa... Parece que están desexando que lles dean motivos para descargar a súa furia en forma de bombas e misís, dos que non están faltos. Os xudeus teñen un exército ben armado e millor entrenado; non carecen de nada, nin siquera de escrúpulos para atacar onde sexa e como millor conveña ós seus intereses...

A miña conclusión é que salvo unha pronta intervención internacional que deteña os ataques dos xudeus, os palestinos van seguir sendo masacrados, anque teñan algunha reación armada exitosa, o que non fará senón alporizar máis ós xudeus e darlles motivos para seguir machacándoos.

miércoles, 24 de diciembre de 2008

Navidad
















Estamos en nochebuena un año más... De fondo suenan villancicos y en la cocina hay actividad, pues no se concibe esta noche sin una buena cena... La nochebuena debería ser para todos, pero no sé lo que pensarán los que no tengan para cenar, carezcan de casa o estén faltos de salud...

Deberíamos pensar un poco en todos ellos, no excedernos demasiado, lo que irá en beneficio de nuestra salud, y compartir algo más con los necesitados. Tampoco quiero amargarle la Navidad a nadie, así que ¡FELICES PASCUAS A TODOS!

sábado, 13 de diciembre de 2008

LEMBRANZAS DE RETAGARDA

Unha mañá estendeuse a nova de que na curva de Desder, nas lindes entre Allariz e Xunqueira de Ambía, apareceran tres cadavres cumprindo as promesas ou amenazas dun temido falanxista que en máis dunha ocasión prometera ós de Requeixo "calquera día tráiovos carne fresca". A xente correu cara alá; a maioría voltaba para as súas casas coa cabeza gacha, espantados, comentando que do pescozo dun deles colgaba un escapulario... O cura de Requeixo mandou recollelos e tívolles o enterro. Coido que no libro-rexistro da parroquia deixaría algunha anotación ó respecto.


O que antecede eran parte dos recordos que tiña a miña nai do tempo da guerra. Tamén
me contaba que en Xunqueira había un home destacado que chegou a Alcalde, e logo
que estalou a guerra, foi detido por ser de esquerdas ou nazonalista, e fusilado.
Contaba que se chamaba Aníbal Lamas, e que era moi valente. Cando estaba diante do
pelotón negouse a que lle vendasen os ollos, xa que quería ver de frente a quen lle
disparaba. Como derradeira gracia pedíu que lle deixasen fumar o último cigarro, e
cando ía polo medio, deulle unha longa calada, tirouno ó chan, e, "¡disparade, covardes!", berrou.

No libro "Arraianos", de Méndez Ferrín, hai un conto, "O militante fantasía", no que se lembra iste mesmo episodio da incivil guerra.


Non quero pensar que iste é o trato que don Manuel desexaría para os nazonalistas. Tampouco entendo que os contrapoña á defensa de España.

domingo, 7 de diciembre de 2008

OLGA BEJANO

Ayer al leer la prensa me enteré del fallecimiento de Olga Bejano Domínguez. Tengo que confesar que desconocía su existencia, y que me impresionó su coraje y su tremendo afán por vivir y dejar huella de su paso por este mundo.

Os estoy hablando de una persona que hace 21 años contrajo una grave enfermedad neuromuscular que la paralizó por completo, hasta el punto de que no veía ni hablaba, respiraba mecánicamente y era alimentada a través de una sonda. Pues bien, a pesar de tantos impedimentos, de sus constantes neumonías y frecuentes operaciones, encontró la forma de comunicarse con sus enfermeras y les "dictó" varios textos que dieron lugar a la publicación de tres libros.

Que descanse en paz, y que su ejemplo nos ayude a superar nuestros pequeños o grandes problemas de cada día.

miércoles, 3 de diciembre de 2008

NEVARADA

Aquí tamén nevou o sábado, anque como chovera antes, a neve durou pouco, a non ser na cima do monte Penamá, onde aínda onte locía o manto blanco...

Dicen que "tempo de neve, tempo alegre". O malo é cando se vive na montaña e ás inclemencias do temporal hai que engadirlle outras que acostuman acompañalo. Lémbrome especialmente desa xentiña que botou días sen fluído eléctrico, con todo o que eso significa para o confort e comodidade. Aquí por fortuna xa case non acordamos tal cousa e temos que facer un pequeno esforzo para imaxinarnos uns días sen calefacción, sen tele, sen auga quente, sen afeitadoras...

Este inverno parece vir en plan "guerreiro". Aí tendes as xeadas de onte, e a que se armou na AP-9. A concesionaria parece que se lava as mans. Non se esquecen de cobrar as peaxes, non; o demáis non lles preocupa, i eso que llela deixaron por 40 anos máis. ¿Terá a Administración que seguir invirtindo na autopista para que os cucos de turno sigan tirando proveito...? Que a Administración deixe de facer o primo e invirta na futura autovia.

martes, 2 de diciembre de 2008

Sigue PRESENTACION

Antes de seguir con esta leria, quero facer un inciso para dicirvos que nos veráns tiña uns rapaces do pobo para repasar algo do que aprenderan durante o curso; tamén exercía de corresponsal de "La Región"... En razón a esto e ás miñas circunstancias, aconselláranme facer Graduado Social.


No 1984 fixen o exame de acceso á Universidade, como xa dixen, e nese mesmo ano matriculeime por libre para facer Graduado Social. Eran tres cursos de seis asignaturas cada un; mentres durasen os exames tería que parar en Santiago. E precisaría buscar aloxamento e quen me atendese...


Prantexeillo a "Auxilia", que me buscou aloxamento na Residencia do Burgo das Nacións, e acompañante. O 10 de xuño de 1985, cando iba marchar para Santiago, finou de repente o meu pai a causa dun infarto. Aínda que moi apenado, decidín continuar cos estudios e fun en setembro ós exames; o 15 de xuño de 1989 levoume o meu cuñado Antonio a Santiago para un exame que me quedara, e con nós foi a miña nai deica Ourense para unha revisión co seu oculista. A volta enterámonos de que a atropelara de morte un coche na rúa Progreso...


Si tiven disgusto cando faleceu meu pai, esta nova deixoume totalmente fundido na desesperación, pois estaba moi unido á miña nai, coa que vivira sempre agás dous anos que estivera internado no "Hogar-Clínica San Rafael" que tiñan os Irmáns de S. Juan de Dios en Vigo. O tempo, que todo o cura, e miñas irmás e cuñados que non poden portarse mellor comigo fan que a miña vida transcurra sen máis inquedanzas nin problemas ca os "normais".