lunes, 4 de mayo de 2009

MUSEOS E SUXERENCIA

Así estaba eu de ben acompañado na homenaxe a dona Pilar Bouzas...

En "La Región" do pasado día 1, coa noticia da donación de cámaras e negativos de antes da guerra feita por Valentina Riesco, filla dun mestre que exerceu aquí por aquelas datas, ó Concello de Allariz, dise que este está traballando no proxecto dun museo adicado a Xosé Suárez.


En "La Región" del pasado día 1, con la noticia de la donación de cámaras y negativos de antes de la guerra hecha por Valentina Riesco, hija de un maestro que ejerció aquí por aquellas fechas, al Concello de Allariz, se dice que éste está trabajando en el proyecto de un museo dedicado a Xosé Suárez.


Alégrome moito desta nova. Fai moitos anos tiven ocasión de ver un libro con fotos tiradas por Xosé Suárez, coido lembrar que había unha serie tirada nos Andes e outra de flores no Xapón, que me impresionaron moi gratamente pola súa calidade.


Esta nueva me alegra muchísimo. Hace ya un montón de años tuve ocasión de ver un libro con fotos sacadas por José Suárez, me parece recordar que había una serie de los Andes, y otra de flores en Japón, que me impresionaron muy gratamente por su calidad.


Falando de museos, aproveito para lembrarlles ó Sr. Alcalde e corporación que habería que completar o museo do coiro co Museo do Calzado en base a que deica os anos sesenta en moitos pobos do concello e na mesma vila había obradoiros de zocas ou chancas, zapatóns de becerro... e ata sandalias e zapato fino. A partir dos anos sesenta a emigración foi baleirando os obradoiros e o campo de mao de obra e dos principais clientes deste tipo de calzado.


Hablando de museos, aprovecho para recordar al Sr. Alcalde y a su corporación que habría que completar el "Museo do Coiro" con el Museo do Calzado en base a que hasta los años sesenta en muchas aldeas del concello y en la villa había talleres de zocas o chancas, zapatones de becerro... e incluso sandalias y zapato fino. A partir de los sesenta la emigración fue vaciando los talleres y el campo de mano de obra y de los principales clientes de este tipo de calzado.

martes, 28 de abril de 2009

A Galicia ideal


Fai uns días -coido que o 22- puxen na 2 de TVE a eso das catro menos cuarto. Vin uns ciclistas que corrían por unha paisaxe de postal: primeiro, unha zona arbolada de frondosas, e despois, lameiros e máis lameiros verdiños desfilaban diante de min, sin que se vise un toxo ou unha silva... Era coma unha paisaxe pintada, coma un cadro.


Hace unos días -creo que el 22- puse la 2 de TVE a eso de las cuatro menos cuarto. Vi unos ciclistas que corrían por un paisaje de postal: primero, una zona arbolada de frondosas, y después, prados y más prados de un verde intenso desfilaban delante de mi, sin que se viese un tojo o una silva... Era como un paisaje pintado, como un cuadro.


Como non son afeccionado ó ciclismo, coidei que a paisaxe pertencería ó norte de España ou Portugal, ata pensei que era a paisaxe ideal de Galiza, pero non, non se trataba nin de España nin de Portugal. A paisaxe pertencía a Bélxica...


Como no soy aficionado al ciclsmo, creí que este paisaje pertenecería al norte de España o a Portugal, hasta me vino a la mente que era el paisaje de la Galicia ideal, pero no, no se trataba ni de España ni de Portugal. El paisaje pertenecía a Bélgica...


Por que en Galiza está a maioría do terreo a ermo, criando silvas, toxos, piornos e canta maleza quere saír...? Porriba de non sacarlle proveito ningún a este capital, toda esa maleza é foco e alcahueta dos incendios que asolan o país un ano sí e outro tamén. Por que noutros lados o bosque e os lameiros, en fin, o terreo está cuidado e, en cambio, aquí está abandonado...?


¿Por qué en Galicia está la mayor parte del terreno yermo, criando silvas, tojos, piornos y cuanta maleza quiere salir...? Encima de no sacarle provecho alguno a este capital, toda esa maleza es foco y alcahueta de los incendios que asolan un año sí y otro también a nuestra tierra. ¿Por qué en otros paises el bosque y los prados, en fin, el terreno agrario está cuidado y, en cambio, aquí está abandonado...?


Eu coido que o motivo principal é a falla de rendibilidade do traballo no agro, xa que se fose rendible non quedaría abandonado. Outro motivo importante pode ser o abandono en que o teñen os nosos gobernantes. Cónstame que o anterior conselleiro de Medio Rural, Sr Suárez Canal, adicoulle tempo e ganas para virar este estado de cousas, pero unha lexislatura non é suficiente para remontar o abandono de tantos anos. Esperemos que polo menos os seus sucesores sigan adiante co Banco de Terras, unha brillante idea posta en marcha polo noso paisano.


Yo creo que el motivo principal es la falta de rentabilidad del trabajo agrícola, ya que si fuese rentable no quedaría abandonado. Otro motivo importante puede ser el abandono en que lo tienen nuestros gobernantes. El anterior consejero de Medio Rural, Sr Suárez Canal, le dedicó tiempo y ganas a fin de cambiar este estado de cosas, pero una legislatura no es suficiente para remontar el abandono de tantos años. Esperemos que al menos sus sucesores sigan adelante con el Banco de Tierras, una brillante idea puesta en marcha por nuestro paisano.

martes, 14 de abril de 2009

CAN SEN DONO




Fai semanas que este cadelo anda perdido pola zona de "Lama de Mouro" - "O Fuxón", da vila alaricana. Como se vía cheíño de fame, un día a miña irmá púxolle de comer, e, dende entón, como colle ben entre os balaustres da cancela, xa non abandonou os arredores da casa...

Si alguén o recoñece como seu, ou ten interés en quedarse con el, pode chamar ó 988440980.


Desde hace varias semanas este perrito anda perdido por la zona de "Lama de Mouro" - "O Fuxón", de la villa alaricana. Como se veía famélico, un día mi hermana le echó de comer, y desde entonces, como pasa perfectamente entre los balaustres de la cancilla, ya no abandonó los alrededores de la casa...
Si alguien lo reconoce como suyo, o tiene interés en adoptarlo, puede llamar al 988440980.


sábado, 11 de abril de 2009

GRAZAS, ALCALDE




Xusto onde está ese coche, ó lado da cabina telefónica, estaba o rebaixe que me traía a mal traer.
Justo donde está ese coche, al lado de la cabina telefónica estaba el rebaje que me traía a mal traer


Dende fai meses os "Hermanos Carrajo" están levantando as vellas e a cachos impracticables beirarrúas da rúa Emilia P. Bazán (antiga estrada N525, que iba bordeando o casco vello da vila polo sureste), e facendo outras novas, o que ademáis é aproveitado para cambiar as tubaxes da auga e desaugues que non daban abasto co medre da edificación dos últimos anos. Hai que dicir que as novas beirarrúas quedan moi ben, especialmente para os que nos desprazamos en cadeira de rodas.



Desde hace meses los "Hermanos Carrajo" están levantando las viejas e a trozos impracticables aceras de la calle Emilia P. Bazán (antigua carretera N525, que iba bordeando el casco viejo de la villa por el sureste), y haciendo otras nuevas, lo que además es aprovechado para cambiar las tuberías del agua y desagües que no daban abasto debido al crecimiento de la edificación de los últimos años. Hay que decir que las nuevas aceras quedan muy bien, especialmente para los que nos desplazamos en silla de ruedas.




Unha das primeiras obras que fixo o BNG neste concello cando acadou a alcaldía, vai para 20 anos, foi anchear a ponte de san Isidro (feita ó mesmo tempo ca N525 para cruzar o Arnoia) facéndoa "voar" coma metro e medio a cada lado, o que foi aproveitado para dotala dunhas boas beirarrúas... E certo que se esqueceron dos rebaixes para que puidesen usalas os que coma eu que o digo non levantamos o cú do asento, e que había certos problemas "técnicos", pero ó final os técnicos do Concello solucionaron moi ben as dificultades, facendo os rebaixes na beirarrúa do lado norte. Mais sempre aparece un "pero", e, neste caso, era que o rebaixe no lado do pobo quedaba dentro da plazoleta adxunta á antiga praza de abastos, e entre os coches que alí aparcan sempre había algún que se plantaba diante do rebaixe, e claro, tiña que dar volta e meterme pola estrada. Máis dun día chamei á Policía Local, que viña alí, buscaban ó dono do coche... pero ó día seguinte volvía haber un coche no rebaixe polo que desistín de chamar e atravesaba a ponte pola calzada. Estaba agardando a que rematase a obra das beirarrúas para pedir ó Concello a solución para este meu problema, xa que paso por aí con bastante frecuencia, pero non fixo falta, xa que recentemente enlazaron a beirarrúas da ponte ca do pobo "pechando" a plazoleta da praza de abastos.




Una de las primeras obras que hizo el BNG en este ayuntamiento cuando accedió a la alcaldía, va para 20 anos, fue ensanchar el puente de san Isidro (construida al tiempo que la N525 para cruzar el Arnoia) haciendo que "volase" como metro y medio a cada lado, lo que fue aprovechado para dotarla de unas buenas aceras... Es verdad que se olvidaron de los rebajes para que pudiesen usarlas quienes como yo que lo digo no levantamos el culo del asiento, y que había ciertos problemas "técnicos", pero al final los técnicos del Ayuntamiento solucionaron muy bien las dificultades, haciendo los rebajes en la acera del lado norte. Mas siempre aparece un "pero", y, en este caso, era que el rebaje del lado del pueblo se metía dentro de la plazoleta de la antigua plaza de abastos, y entre los coches que allí aparcan siempre había alguno que se plantaba delante del rebaje, y, claro, tenía que dar vuelta y meterme por la calzada. Más de un día llamé a la Policía Local, que se acercaba hasta allí, buscaba al dueño del coche... pero al día siguiente volvía a haber un coche en el rebaje por lo que desistí de llamar y atravesaba el puente por la calzada. Estaba aguardando a que rematase la obra de las aceras para pedir al Ayuntamiento la solución para este problema, ya que paso por ahí con bastante frecuencia, pero no hizo falta, ya que recientemente enlazaron la acera del puente con la del pueblo "cerrando" la plazoleta de la plaza de abastos.

jueves, 19 de marzo de 2009

Homenaxe e Reclamación


Fotos: Vista do Castelo de Sagunto, e vista parcial de Sagunto dende o Castelo.

Ultimamente andiven con poucas ganas de escribir, como se deixa de ver, pero a ver si retomo o fío e continúo cos meus relatos.

Desde hace un tiempo estoy con pocas ganas de escribir, como es evidente, pero a ver si retomo el hilo y continúo con mis relatos.

O xoves 13 houbo no salón de actos do "Fogar dos Maiores" de Allariz unha homenaxe á mestra dona Pilar Bouzas Pérez, falecida hai uns 4 anos, e alí estiven porque nos coñeciamos dende fai moitos anos en que ela iba ó Santuario de Vilar de Flores, e sempre me animou a ler, a estudiar e a superar as dificultades. Pola miña parte, eu tamén contribuín co relato da miña experiencia personal a que fose elexida para esta homenaxe por FEMURO (Federación de Mulleres Rurais de Ourense) a traveso da Asociación de Amas de Casa "Silvardeira" de Allariz.

El jueves 13 tuvo lugar en el salón de actos del "Fogar dos Maiores" de Allariz un homenaje a la maestra doña Pilar Bouzas Pérez, fallecida hace unos 4 años, y allí estuve porque nos conocíamos desde hace mucho tiempo en que ella iba al Santuario de Vilar de Flores, y siempre me animó a leer, a estudiar y a superar las dificultades. Por mi parte, yo también contribuí con el relato de mi experiencia personal a que fuese elegida para esta homenaje por FEMURO (Federación de Mujeres Rurales de Ourense) a través de la Asociación de Amas de Casa "Silvardeira" de Allariz.


Fai días fixen unha reclamación a Vodafone por unha chamada feita dende Portugal. Na sua publicidade din: "Con Vodafone Passport, habla en el extranjero como si estuvieras en España más 0.99€"... E no meu caso non foi así, e xa me deron as suas razóns, que non me convenceron. Agora xa metín á OCU para que cambien a publicidade, que eu considero enganosa, ou cobren as chamadas dacordo con ela.

Hace poco hice una reclamación a Vodafone por una llamada hecha desde Portugal. En su publicidad dice: "Con Vodafone Passport, habla en el extranjero como si estuvieras en España más 0.99€"... Y en mi caso no fue así, y ya me dieron sus razones, que no me convencieron. Ahora ya metí a la OCU para que cambien la publicidad, que yo considero engañosa, o cobren las llamadas de acuerdo con ella.

Como vos adiantaba fai varios días, estiven visitando Valencia. Coidei que alá faría bo tempo, pero facía frío. O primeiro e o último día naquelas terras dormimos en El Puerto de Sagunto, no piso da nosa sobriña, pero como o ascensor e o piso non se axeitaban ben para min, os demáis días paramos no hotel Beta Valencia, que non figura como adaptado porque os baños carecen de barras de apoio e/ou suxección, pero estiven en planta baixa, habitacións e baños amplos, con bañeira axeitada para min; non podía baixar ó comedor porque o ascensor non era suficientemente longo, pero a miña irmá subíame o almorzo e encanto almorzaba eu na habitación, baixaban ela e o seu marido ó comedor. As demáis comidas facíamolas fóra do hotel.

Como os adelantaba hace varios días, estuve visitando Valencia. Creí asegurarme buen tiempo, pero hacía más bien frío. El primer y el último día en aquellas tierras dormimos en El Puerto de Sagunto, en el piso de nuestra sobrina, pero como el ascensor y el piso no eran muy apropiados para mi, los demás días nos alojamos en el hotel Beta Valencia, que no figura como adaptado porque los baños carecen de barras de apoyo y/o sujección, pero estuve en planta baja, habitaciones y baños amplios, con bañera apropiada para mi; no podía bajar al comedor porque el ascensor no era suficientemente largo, pero mi hermana me subía el desayuno y mientras desayunaba yo en la habitación, bajaban ella y su marido al comedor. Las demás comidas las hacíamos por donde nos encontrábamos.

jueves, 26 de febrero de 2009

ESCAPADA A PORTUGAL (Y IV)




A miña irmá Rosa, coa que convivo, marchou de vacacións xunto co seu marido do 15 ó 24 actual. Xa tiñamos concertado ca irmá do medio e seu marido -Luci e Manolo- que quedaría con eles. Xa vos contarei por onde andivemos, pero agora vou terminar de contar a anterior viaxe a Portugal. Antes, un par de cousas sobre o hotel "Turismo do Minho", onde estivemos aloxados: Habitacións amplas, con terraza, e cuarto de baño adaptado para minusválido, anque debido a que non podo sentarme, non puden utilizar a bañeira , que era curta e alta, dotada dun portón pola parte frontal que permitía entrar nela sen ter que erguer os pés. Polo demáis, boa atención, limpeza e un almorzo variado e abundante.


Mi hermana Rosa, con la que convivo, marchó de vacaciones junto con su marido del 15 al 24 del presente mes. Ya teníamos concertado con otra hermana y su marido -Luci y Manolo- que quedaría con ellos. Ya os contaré por donde anduvimos, pero ahora voy terminar de contar el anterior viaje a Portugal. Antes, un par de cosas sobre el hotel "Turismo do Minho", donde estuvimos alojados: Habitaciones amplias, con terraza, y cuarto de baño adaptado para minusválidos, aunque debido a que no puedo sentarme, no pude utilizar la bañera , que era corta y alta, dotada de un portón por su parte frontal que permitía entrar en ella sin tener que levantar los piés. Por lo demás, buena atención, limpieza y un desayuno variado y abundante.



Como non funcionaba o transbordador de Caminha a A Guarda, regresamos pola Ponte d'Amizade e subimos ó monte Santa Tegra. Chuviscaba e facía frío, aparte de que alí non había nada accesible para min, polo que eu optei por non baixar do coche. O meu cuñado-que podedes ver nunha das fotos- sacou unhas fotos e foi parando para que eu vise algo dende o coche...



Como no funcionaba el transbordador de Caminha a A Guarda, regresamos por el Puente de la Amistad y subimos al monte Santa Tecla. Lloviznaba y hacía frío, aparte de que allí no había nada accesible para mi, por lo que opté por non bajar del coche. Mi cuñado -que podéis ver en una de las fotos- sacó unas fotografías y fue haciendo paradas a fin de que yo viese algo desde el coche...


Dalí fomos xantar a Arcade, e despois xa viñemos para a casa pola estrada de Pontevedra, a N-541

De allí fuimos hasta Arcade para comer, y luego ya regresamos para casa por la carretera de Pontevedra, la N-541

Fotos: Xacemento castrexo, reconstrucción de vivenda castrexa co meu cuñado na porta, e capela da Santa Tegra

martes, 24 de febrero de 2009

En memoria de Lolita Moreiras

Estando ausente entereime de que Lolita Moreiras, que coñezo dende fai un montón de anos, cando xunto co seu marido, Carlos Estévez -q. e. p. d.-, iba visitarme a Vilar de Flores, atopouse mal e en moi poucos días faleceu.

Esta nova deixoume conturbado e realmente mal. Lolita era unha muller sinxela pero elegante, moi animosa e xenerosa, que colaboraba con varias asociacións, entre elas "Aixiña", na que estaba no grupo de visitas. O seu óbito é unha grande perda para todos nós. Eu personalmente sinto moito o seu falecemento, e confío que o seu espíritu siga conosco e nos siga iluminando e axudando. O seu recordo perdurará entre nós. Que Deus a teña onde ela se merece.

Estando ausente me enteré de que Lolita Moreiras, a la que conocía desde hace un montón de años, cuando, junto con su marido, Carlos Estévez -q. e. p. d.-, iba a visitarme a Vilar de Flores, enfermó, y en muy pocos días falleció.

Esta nueva me dejó conturbado y realmente mal. Lolita era una mujer sencilla pero elegante, muy animosa y generosa, que colaboraba con varias asociaciones, entre ellas "Aixiña", en la que estaba en el grupo de visitas. Su óbito es una grave pérdida para todos nosotros. Personalmente siento mucho su fallecimiento, y confío que su espíritu siga con nosotros y nos siga iluminando y ayudando. Su recuerdo perdurará entre nosotros. Que Dios la tenga donde ella se merece.