martes, 14 de abril de 2009

CAN SEN DONO




Fai semanas que este cadelo anda perdido pola zona de "Lama de Mouro" - "O Fuxón", da vila alaricana. Como se vía cheíño de fame, un día a miña irmá púxolle de comer, e, dende entón, como colle ben entre os balaustres da cancela, xa non abandonou os arredores da casa...

Si alguén o recoñece como seu, ou ten interés en quedarse con el, pode chamar ó 988440980.


Desde hace varias semanas este perrito anda perdido por la zona de "Lama de Mouro" - "O Fuxón", de la villa alaricana. Como se veía famélico, un día mi hermana le echó de comer, y desde entonces, como pasa perfectamente entre los balaustres de la cancilla, ya no abandonó los alrededores de la casa...
Si alguien lo reconoce como suyo, o tiene interés en adoptarlo, puede llamar al 988440980.


sábado, 11 de abril de 2009

GRAZAS, ALCALDE




Xusto onde está ese coche, ó lado da cabina telefónica, estaba o rebaixe que me traía a mal traer.
Justo donde está ese coche, al lado de la cabina telefónica estaba el rebaje que me traía a mal traer


Dende fai meses os "Hermanos Carrajo" están levantando as vellas e a cachos impracticables beirarrúas da rúa Emilia P. Bazán (antiga estrada N525, que iba bordeando o casco vello da vila polo sureste), e facendo outras novas, o que ademáis é aproveitado para cambiar as tubaxes da auga e desaugues que non daban abasto co medre da edificación dos últimos anos. Hai que dicir que as novas beirarrúas quedan moi ben, especialmente para os que nos desprazamos en cadeira de rodas.



Desde hace meses los "Hermanos Carrajo" están levantando las viejas e a trozos impracticables aceras de la calle Emilia P. Bazán (antigua carretera N525, que iba bordeando el casco viejo de la villa por el sureste), y haciendo otras nuevas, lo que además es aprovechado para cambiar las tuberías del agua y desagües que no daban abasto debido al crecimiento de la edificación de los últimos años. Hay que decir que las nuevas aceras quedan muy bien, especialmente para los que nos desplazamos en silla de ruedas.




Unha das primeiras obras que fixo o BNG neste concello cando acadou a alcaldía, vai para 20 anos, foi anchear a ponte de san Isidro (feita ó mesmo tempo ca N525 para cruzar o Arnoia) facéndoa "voar" coma metro e medio a cada lado, o que foi aproveitado para dotala dunhas boas beirarrúas... E certo que se esqueceron dos rebaixes para que puidesen usalas os que coma eu que o digo non levantamos o cú do asento, e que había certos problemas "técnicos", pero ó final os técnicos do Concello solucionaron moi ben as dificultades, facendo os rebaixes na beirarrúa do lado norte. Mais sempre aparece un "pero", e, neste caso, era que o rebaixe no lado do pobo quedaba dentro da plazoleta adxunta á antiga praza de abastos, e entre os coches que alí aparcan sempre había algún que se plantaba diante do rebaixe, e claro, tiña que dar volta e meterme pola estrada. Máis dun día chamei á Policía Local, que viña alí, buscaban ó dono do coche... pero ó día seguinte volvía haber un coche no rebaixe polo que desistín de chamar e atravesaba a ponte pola calzada. Estaba agardando a que rematase a obra das beirarrúas para pedir ó Concello a solución para este meu problema, xa que paso por aí con bastante frecuencia, pero non fixo falta, xa que recentemente enlazaron a beirarrúas da ponte ca do pobo "pechando" a plazoleta da praza de abastos.




Una de las primeras obras que hizo el BNG en este ayuntamiento cuando accedió a la alcaldía, va para 20 anos, fue ensanchar el puente de san Isidro (construida al tiempo que la N525 para cruzar el Arnoia) haciendo que "volase" como metro y medio a cada lado, lo que fue aprovechado para dotarla de unas buenas aceras... Es verdad que se olvidaron de los rebajes para que pudiesen usarlas quienes como yo que lo digo no levantamos el culo del asiento, y que había ciertos problemas "técnicos", pero al final los técnicos del Ayuntamiento solucionaron muy bien las dificultades, haciendo los rebajes en la acera del lado norte. Mas siempre aparece un "pero", y, en este caso, era que el rebaje del lado del pueblo se metía dentro de la plazoleta de la antigua plaza de abastos, y entre los coches que allí aparcan siempre había alguno que se plantaba delante del rebaje, y, claro, tenía que dar vuelta y meterme por la calzada. Más de un día llamé a la Policía Local, que se acercaba hasta allí, buscaba al dueño del coche... pero al día siguiente volvía a haber un coche en el rebaje por lo que desistí de llamar y atravesaba el puente por la calzada. Estaba aguardando a que rematase la obra de las aceras para pedir al Ayuntamiento la solución para este problema, ya que paso por ahí con bastante frecuencia, pero no hizo falta, ya que recientemente enlazaron la acera del puente con la del pueblo "cerrando" la plazoleta de la plaza de abastos.

jueves, 19 de marzo de 2009

Homenaxe e Reclamación


Fotos: Vista do Castelo de Sagunto, e vista parcial de Sagunto dende o Castelo.

Ultimamente andiven con poucas ganas de escribir, como se deixa de ver, pero a ver si retomo o fío e continúo cos meus relatos.

Desde hace un tiempo estoy con pocas ganas de escribir, como es evidente, pero a ver si retomo el hilo y continúo con mis relatos.

O xoves 13 houbo no salón de actos do "Fogar dos Maiores" de Allariz unha homenaxe á mestra dona Pilar Bouzas Pérez, falecida hai uns 4 anos, e alí estiven porque nos coñeciamos dende fai moitos anos en que ela iba ó Santuario de Vilar de Flores, e sempre me animou a ler, a estudiar e a superar as dificultades. Pola miña parte, eu tamén contribuín co relato da miña experiencia personal a que fose elexida para esta homenaxe por FEMURO (Federación de Mulleres Rurais de Ourense) a traveso da Asociación de Amas de Casa "Silvardeira" de Allariz.

El jueves 13 tuvo lugar en el salón de actos del "Fogar dos Maiores" de Allariz un homenaje a la maestra doña Pilar Bouzas Pérez, fallecida hace unos 4 años, y allí estuve porque nos conocíamos desde hace mucho tiempo en que ella iba al Santuario de Vilar de Flores, y siempre me animó a leer, a estudiar y a superar las dificultades. Por mi parte, yo también contribuí con el relato de mi experiencia personal a que fuese elegida para esta homenaje por FEMURO (Federación de Mujeres Rurales de Ourense) a través de la Asociación de Amas de Casa "Silvardeira" de Allariz.


Fai días fixen unha reclamación a Vodafone por unha chamada feita dende Portugal. Na sua publicidade din: "Con Vodafone Passport, habla en el extranjero como si estuvieras en España más 0.99€"... E no meu caso non foi así, e xa me deron as suas razóns, que non me convenceron. Agora xa metín á OCU para que cambien a publicidade, que eu considero enganosa, ou cobren as chamadas dacordo con ela.

Hace poco hice una reclamación a Vodafone por una llamada hecha desde Portugal. En su publicidad dice: "Con Vodafone Passport, habla en el extranjero como si estuvieras en España más 0.99€"... Y en mi caso no fue así, y ya me dieron sus razones, que no me convencieron. Ahora ya metí a la OCU para que cambien la publicidad, que yo considero engañosa, o cobren las llamadas de acuerdo con ella.

Como vos adiantaba fai varios días, estiven visitando Valencia. Coidei que alá faría bo tempo, pero facía frío. O primeiro e o último día naquelas terras dormimos en El Puerto de Sagunto, no piso da nosa sobriña, pero como o ascensor e o piso non se axeitaban ben para min, os demáis días paramos no hotel Beta Valencia, que non figura como adaptado porque os baños carecen de barras de apoio e/ou suxección, pero estiven en planta baixa, habitacións e baños amplos, con bañeira axeitada para min; non podía baixar ó comedor porque o ascensor non era suficientemente longo, pero a miña irmá subíame o almorzo e encanto almorzaba eu na habitación, baixaban ela e o seu marido ó comedor. As demáis comidas facíamolas fóra do hotel.

Como os adelantaba hace varios días, estuve visitando Valencia. Creí asegurarme buen tiempo, pero hacía más bien frío. El primer y el último día en aquellas tierras dormimos en El Puerto de Sagunto, en el piso de nuestra sobrina, pero como el ascensor y el piso no eran muy apropiados para mi, los demás días nos alojamos en el hotel Beta Valencia, que no figura como adaptado porque los baños carecen de barras de apoyo y/o sujección, pero estuve en planta baja, habitaciones y baños amplios, con bañera apropiada para mi; no podía bajar al comedor porque el ascensor no era suficientemente largo, pero mi hermana me subía el desayuno y mientras desayunaba yo en la habitación, bajaban ella y su marido al comedor. Las demás comidas las hacíamos por donde nos encontrábamos.

jueves, 26 de febrero de 2009

ESCAPADA A PORTUGAL (Y IV)




A miña irmá Rosa, coa que convivo, marchou de vacacións xunto co seu marido do 15 ó 24 actual. Xa tiñamos concertado ca irmá do medio e seu marido -Luci e Manolo- que quedaría con eles. Xa vos contarei por onde andivemos, pero agora vou terminar de contar a anterior viaxe a Portugal. Antes, un par de cousas sobre o hotel "Turismo do Minho", onde estivemos aloxados: Habitacións amplas, con terraza, e cuarto de baño adaptado para minusválido, anque debido a que non podo sentarme, non puden utilizar a bañeira , que era curta e alta, dotada dun portón pola parte frontal que permitía entrar nela sen ter que erguer os pés. Polo demáis, boa atención, limpeza e un almorzo variado e abundante.


Mi hermana Rosa, con la que convivo, marchó de vacaciones junto con su marido del 15 al 24 del presente mes. Ya teníamos concertado con otra hermana y su marido -Luci y Manolo- que quedaría con ellos. Ya os contaré por donde anduvimos, pero ahora voy terminar de contar el anterior viaje a Portugal. Antes, un par de cosas sobre el hotel "Turismo do Minho", donde estuvimos alojados: Habitaciones amplias, con terraza, y cuarto de baño adaptado para minusválidos, aunque debido a que no puedo sentarme, no pude utilizar la bañera , que era corta y alta, dotada de un portón por su parte frontal que permitía entrar en ella sin tener que levantar los piés. Por lo demás, buena atención, limpieza y un desayuno variado y abundante.



Como non funcionaba o transbordador de Caminha a A Guarda, regresamos pola Ponte d'Amizade e subimos ó monte Santa Tegra. Chuviscaba e facía frío, aparte de que alí non había nada accesible para min, polo que eu optei por non baixar do coche. O meu cuñado-que podedes ver nunha das fotos- sacou unhas fotos e foi parando para que eu vise algo dende o coche...



Como no funcionaba el transbordador de Caminha a A Guarda, regresamos por el Puente de la Amistad y subimos al monte Santa Tecla. Lloviznaba y hacía frío, aparte de que allí no había nada accesible para mi, por lo que opté por non bajar del coche. Mi cuñado -que podéis ver en una de las fotos- sacó unas fotografías y fue haciendo paradas a fin de que yo viese algo desde el coche...


Dalí fomos xantar a Arcade, e despois xa viñemos para a casa pola estrada de Pontevedra, a N-541

De allí fuimos hasta Arcade para comer, y luego ya regresamos para casa por la carretera de Pontevedra, la N-541

Fotos: Xacemento castrexo, reconstrucción de vivenda castrexa co meu cuñado na porta, e capela da Santa Tegra

martes, 24 de febrero de 2009

En memoria de Lolita Moreiras

Estando ausente entereime de que Lolita Moreiras, que coñezo dende fai un montón de anos, cando xunto co seu marido, Carlos Estévez -q. e. p. d.-, iba visitarme a Vilar de Flores, atopouse mal e en moi poucos días faleceu.

Esta nova deixoume conturbado e realmente mal. Lolita era unha muller sinxela pero elegante, moi animosa e xenerosa, que colaboraba con varias asociacións, entre elas "Aixiña", na que estaba no grupo de visitas. O seu óbito é unha grande perda para todos nós. Eu personalmente sinto moito o seu falecemento, e confío que o seu espíritu siga conosco e nos siga iluminando e axudando. O seu recordo perdurará entre nós. Que Deus a teña onde ela se merece.

Estando ausente me enteré de que Lolita Moreiras, a la que conocía desde hace un montón de años, cuando, junto con su marido, Carlos Estévez -q. e. p. d.-, iba a visitarme a Vilar de Flores, enfermó, y en muy pocos días falleció.

Esta nueva me dejó conturbado y realmente mal. Lolita era una mujer sencilla pero elegante, muy animosa y generosa, que colaboraba con varias asociaciones, entre ellas "Aixiña", en la que estaba en el grupo de visitas. Su óbito es una grave pérdida para todos nosotros. Personalmente siento mucho su fallecimiento, y confío que su espíritu siga con nosotros y nos siga iluminando y ayudando. Su recuerdo perdurará entre nosotros. Que Dios la tenga donde ella se merece.

sábado, 14 de febrero de 2009

ESCAPADA A PORTUGAL III


O 29 andivemos polo conxunto que forma a Fortaleza de Valença, con bonitos edificios e baixos adicados ó comercio. Tamén é curioso que demos unhas cantas voltas en busca duns obxectos de cobre que logo vimos na feira de Allariz a máis baixo prezo...


El 29 anduvimos por el conjunto que forma La Fortaleza de Valença, con bonitos edificios y bajos dedicados al comercio. También es curioso que después de dar unas cuantas vueltas en busca de unos objectos de cobre los vimos luego en la feria de Allariz a más bajo precio...

Aquí me tendes a min, lucindo o meu "impermeable" ó lado da miña irmá Luci onda un dos canóns que apuntan cara España.

Aquí me tenéis a mi, luciendo mi "impermeable" al lado de mi hermana Luci junto a uno de los cañones que apuntan hacia España.




Xantamos en Monçao, pero antes paramos en Lapela, cerquiña do Miño, de onde é a Torre defensiva da última foto (o canastro parece levado daquí; as difrenzas a un lado e outro da fronteira moitas veces apenas son perceptibles). Hai que darse conta que estamos na fronteira, i estas construccións de tipo defensivo abundaban ós dous lados. Chegamos deica Melgaço e visitamos o Castelo, do que quedan as murallas que me deixou gardando o meu cuñado encanto el subíu ó alto delas, e unha Torre semellante á de Lapela.

Comimos en Monçao, pero antes nos detuvimos en Lapela, al pie del Miño, de donde es la Torre defensiva de la última foto (el hórreo parece llevado de aquí; las diferencias a un lado y otro de la frontera muchas veces apenas son perceptibles). Hay que darse cuenta que estamos en la frontera, y estas construcciones de tipo defensivo abundaban en los dos lados. LLegamos hasta Melgaço y visitamos el Castillo, del que quedan las murallas que me dejó guardando mi cuñado mientras él subió a su cima, y una Torre semejante a la de Lapela.





jueves, 12 de febrero de 2009

ESCAPADA A PORTUGAL II


O día seguinte, é dicir, o 28, saímos con intención de ir a Viana do Castelo. Enfilamos a N13 (anque hai a posibilidade de ir por auto-estrada) e deseguida chegamos a Caminha, onde había mercado. Xa que non facía moi mal tempo, apeámonos e andivemos dando voltas para non mercar nada. Outra vez ó coche e a seguir a mesma N13 deica Viana.


Al día siguiente, es decir, el 28, salimos con intención de ir a Viana do Castelo. Enfilamos la N13 (aunque hay la posibilidad de ir por autovía) y enseguida llegamos a Caminha, donde había mercado. En vista de que no hacía muy mal tiempo, nos apeamos y anduvimos dando vueltas para no comprar nada. De nuevo al coche y a seguir la misma N13 hasta Viana.



O primeiro que fixemos foi subir ó monte Santa Luzia, pero según ibamos subindo a néboa volvíase máis pecha. No alto non se vía un burro a dous pasos, e houbo que pedir axuda ó vendedor de monecos para orientarse. Entramos ó Santuario de Santa Luzia, que ten unha fermosa escalinata de pedra, pero tamén unha funcional rampa de metal e madeira para o acceso de minusválidos. O Santuario é bonito por dentro e por fóra. Sacamos unhas fotos e baixamos. Chovendo, buscamos un restaurante onde xantamos a feixoada de mariscos e un bacallau asado. Todo moi bo.


Lo primero que hicimos fue subir al monte Santa Luzia, pero según íbamos subiendo la niebla se volvía más cerrada. En la cima no se veía un burro a dos pasos, y hubo que pedir ayuda al vendedor de muñecos para orientarse. Entramos al Santuario de Santa Luzia, que tiene una hermosa escalinata de piedra, pero también una funcional rampa de metal y madera para el acceso de minusválidos. El Santuario es bonito por dentro y por fuera. Sacamos unas fotos y bajamos. Lloviendo, buscamos un restaurante donde comimos una "feixoada de mariscos" y un bacalao asado. Todo muy rico.


Despois de xantar, e chovendo, fomos ver o "Gil Eannes", un vello buque hospital da flota bacallaeira reconvertido en albergue xuvenil, museo e sá de exposicións, pero non era accesible para minusválidos; outra vez subimos ó coche e buscamos o Museo Municipal, que eu tiña referenciado como accesible. Estivemos recorrendo a planta baixa e vendo, aparte doutras cousas, cerámica das distintas fábricas portuguesas, pedras funerarias, e como utilizaban antigamente as pedras como pesos (na pesca, na construcción, etc), pero cando quixemos subir á planta de arriba atopámonos que o elevador non era bastante amplo para min. Grazas á directora? que chamou a dous empregados que amablemente se ofreceron a axudar ó meu cuñado a subirme polas escaleiras, chegamos arriba. Alí admiramos bonitas pinturas, camas con dosel, pequenos mobles lacados da época colonial, etc., etc.
Cando saímos dalí, xa voltamos para a nosa base.


Después de comer, y lloviendo, fuimos a ver el "Gil Eannes", un viejo buque hospital de la flota bacaladera reconvertido en albergue juvenil, museo y sala de exposiciones, pero no era accesible para minusválidos; otra vez subimos al coche y buscamos el Museo Municipal, del que yo disponía de información de que era accesible. Estuvimos recorriendo la planta baja y viendo, entre otras cosas, cerámica de las distintas fábricas portuguesas, piedras funerarias, y como utilizaban antiguamente las piedras como pesos (en la pesca, en la construcción, etc), pero cuando quisimos subir a la planta superior nos encontramos que el ascensor no era bastante amplio para mi. Gracias a la directora? que llamó a dos empleados los cuales amablemente se brindaron a ayudar a mi cuñado a subirme por las escaleras. Allí admiramos bonitas pinturas, camas con dosel, pequeños muebles lacados de la época colonial, etc., etc.
Cuando salimos de allí, ya regresamos a nuestra base.